Duidelijkheid, rust en realisme.
De aanvraag voor het doelgroepenregister zie ik vooral als een manier om rust en duidelijkheid te krijgen. Niet omdat ik niet wil werken, maar juist omdat ik wil voorkomen dat ik mezelf opnieuw voorbijloop. Het helpt mij om eerlijk te blijven over wat ik aankan, zonder telkens het gevoel te hebben dat ik mezelf moet bewijzen.
Voor mij persoonlijk betekent dit erkennen dat mijn belastbaarheid anders is geworden. Ik kan werken, maar wel binnen duidelijke grenzen. Met die erkenning ontstaat er meer ruimte om te kijken naar werk dat ook op de langere termijn vol te houden is, zonder steeds bang te hoeven zijn voor terugval.
Richting juni 2026 komt er een belangrijk moment aan. Dan volgt naar verwachting de WIA-beoordeling en wordt duidelijker hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Die einddatum geeft soms spanning, maar ook een zekere vorm van rust. Het dwingt om realistisch te kijken naar wat mogelijk is en om geen onhaalbare verwachtingen te hebben, van mezelf en van anderen.
De uitkomst van de aanvraag voor het doelgroepenregister wordt verwacht in begin 2026. Er is een reële kans, maar geen zekerheid. Wat de uitkomst ook wordt, voor mij voelt deze stap als iets wat past bij mijn situatie. Liever duidelijkheid en ondersteuning, dan blijven hopen dat het vanzelf wel goed komt.
Ik probeer richting 2026 vooral te kiezen voor zorgvuldigheid. Minder vechten tegen mijn lichaam en meer samenwerken met wat er is. Dat voelt niet als opgeven, maar als een manier om duurzaam verder te kunnen.