Blijven doorgaan terwijl het lichaam al signalen gaf
Aan het begin van 2025 werkte ik nog volledig, 36 uur per week, op mijn eigen afdeling. Op papier leek alles nog redelijk normaal. Ik deed mijn werk en probeerde vooral door te gaan zoals ik dat altijd had gedaan.
Mijn rugklachten waren op dat moment al langer bekend. Deze waren in 2023 al geconstateerd. Toch wilde ik vooral laten zien dat ik het aankon. Ik was veel bezig met mijn werk en met re-integratie, en ik had sterk het gevoel dat ik alles goed moest doen. Voor mezelf, maar ook voor anderen.
Ik wilde geen last zijn voor collega’s. Ik wilde niet steeds hoeven aangeven dat iets niet ging. Achteraf zie ik dat ik in die periode veel signalen van mijn lichaam heb genegeerd. Vermoeidheid, pijn en overbelasting hoorden er voor mijn gevoel gewoon bij. Doorgaan voelde veiliger dan toegeven dat het eigenlijk niet meer ging.
Ik was vooral bezig met volhouden. Pas later besefte ik dat dit ten koste ging van mezelf, maar op dat moment zag ik vooral het belang van blijven functioneren en niet uitvallen.