Verlies van regie en afhankelijkheid
Na mijn ontslag uit het ziekenhuis begon een periode die ik als verwarrend en ingrijpend heb ervaren. Ik was lichamelijk uitgeput en kon nog niet goed voor mezelf zorgen. Daarom ben ik eerst bij mijn ouders gaan verblijven. Alleen wonen en zelfstandig functioneren lukte op dat moment niet.
In deze periode kreeg ik te maken met urineretentie. Ik kon niet meer zelfstandig plassen en kreeg een katheter. Dat was confronterend en raakte mij meer dan ik vooraf had gedacht. Het gevoel de controle over zoiets basaals kwijt te zijn, had veel impact op mijn gevoel van eigenwaarde.
Later heb ik geleerd om zelf te katheteriseren. Dat was lichamelijk zwaar, maar ook mentaal een grote stap. Het kostte veel moeite om hiermee om te leren gaan. Tegelijk gaf het mij, hoe vreemd dat ook klinkt, weer een klein stukje vrijheid terug. Ik hoefde minder afhankelijk te zijn van anderen en kreeg langzaam weer iets meer regie over mijn eigen lichaam.
Deze periode stond vooral in het teken van herstellen, accepteren en opnieuw leren omgaan met mijn lichaam. Alles kostte moeite en ging stap voor stap. Het was niet alleen mijn lichaam dat moest herstellen, maar ook mijn vertrouwen in mezelf.